Friday, 18 October , 2019
امروز : جمعه, ۲۶ مهر , ۱۳۹۸
شناسه خبر : 1938
  پرینتخانه » یادداشت تاریخ انتشار : ۰۱ تیر ۱۳۹۸ - ۱۱:۱۰ | 268 بازدید |

سلام آقای رئیس‌جمهور ترامپ!

آقای رئیس‌جمهور ترامپ، دیروز را تمام‌وقت با سقوط گلوبال هاوک درگیر بوده‌اید و مشاوران بسیاری با شما سخن گفته‌اند. شما رئیس‌جمهور آمریکا هستید و مختارید با مشاوران‌تان مشورت کنید، اما پیرمردی در آمریکا هست که امسال نود ساله شده و احتمالاً بسیار بیشتر از مشاوران نزدیک‌تان می‌تواند به شما مشورت بدهد.
سلام آقای رئیس‌جمهور ترامپ!

او کسی جز «ایمانوئل والرشتاین» (Immanuel Wallerstein) نیست. او چیزی درباره شیوه مواجهه کوتاه‌مدت با مسأله ایران به شما نخواهد گفت، اما ماهیت مسأله را به گونه‌ای روشن می‌کند که در تصمیم‌گیری کمک‌تان خواهد کرد.

ما متن سخنرانی او را با عنوان «موقعیت ژئوپلتیک ایالات متحده از ۱۹۴۵: از هژمونی تا افول غیرقابل بازگشت» (http://www.css.ir/Media/PDF/۱۳۹۶/۰۵/۲۲/۶۳۶۳۸۲۲۷۳۷۸۰۹۱۰۹۵۷.pdf) منتشر کردیم.

او در بخشی از سخنانش گفت: «ایران در آمریکا دو دوست دارد: افکار عمومی و نیروهای مسلح به استثنای نیروی هوایی. هیچکدام از آن‌ها دوستدار جنگ نیستند. … مسأله‌ای که می‌خواهم از این‌جا به آمریکایی‌ها بگویم این است که آمریکا امروز آن‌طور که فکر می‌کند قدرتمند نیست.

شما به ایرانی‌ها می‌توانید بگویید که ایران آن‌قدر که فکر می‌کند قدرتمند نیست. من هم وقتی به کشور چین بروم به چینی‌ها همین را خواهم گفت که چین آن طور که خود تصور می‌ند قدرتمند نیست. در واقع هیچ کشوری آن طور که فکر می‌کند قوی نیست و این یکی از واقعیت‌های بحران ژئوپلتیکی است که در آن به سر می‌بریم. توهم قدرت موجب طفره رفتن از سیاست‌های مفیدی می‌شود که می‌توانستند کارآیی داشته باشند، یعنی صرف چنگ و دندان نشان دادن و قدرت‌نمایی کردن کاری از پیش نمی‌برد.

مسأله واقعی آمریکا این است که چگونه از لحاظ روانی و جمعی با افول کنار بیاید؛ آمریکا از اواخر دهه ۱۹۳۰ مجادله بزرگی موسوم به مداخله‌گرایی و انزواطلبی داشت. کشور در آن موقع هنوز دچار شکاف بود که وارد جنگ جهانی و سپس به عنوان یک قدرت هژمونیک سر برآورد … و همین‌طور به مرحله‌ای رسیدند که مردم آمریکا را متقاعد کنند مسئولیت‌های خود را در جهان ایفا کنند و به عنوان یک قدرت آماده انجام هر گونه اقدامات باشند.

این روند ۳۰ سال طول کشید که مردم آمریکا را متقاعد نمایند تا یک مضمون را درونی نمایند، اما این تصور درونی‌شده کم کم مضمحل می‌شود. خیلی دشوار است، آن‌ها مجبور بودند سی سال بعد به مردم بگویند تصور درونی‌شده را از ذهن بیرون کنند، در حالی که سی سال قبل برای درونی کردن آن در اذهان سعی کرده بودند. لذا آمریکا خسته و در حال یک فرود و افول آرام است.

چگونه ممکن است مردم قبول کنند که آمریکا قدرتمندترین کشور در جهان نیست و دیگر از این تصور که کشورشان بی‌نظیرترین سرزمین است ذهن خود را آزاد کنند و آنگاه بپذیرند که کشورها خوب و شگفت‌انگیز زیادی وجود دارد. باورش کمی سخت است مخصوصاً برای نیروهای سیاسی در داخل کشور این بزرگ‌ترین مشکل آمریکاست.»

نویسنده : محمد فاضلی | منبع خبر : ایرنا
برچسب ها
به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : 0
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.